Oud en nieuw in de zomer en meer …

Oud en nieuw – Eigenlijk was dit precies hetzelfde programma als met kerst. Het enige verschil was dat er geen personeel was om te werken tot aan het einde van het programma. De 2 opvoeders van de middag wilden om 9 uur naar huis. Er was dus ook niemand die bij de kinderen sliep. Daarom heeft de coördinator mij voor een uitzondering gevraagd om de situatie voor een keer uit de brand te helpen. Ik heb uitleg en sleutels gekregen. De grote meiden hadden ook instructies gekregen om mij te helpen. En ik zou alleen verantwoordelijk zijn voor de meiden. Bij de jongens werd één van de broeders gevraagd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Spelelement: het vuur via sterretjes doorgeven

‘s Avonds was het heel gezellig. Er waren 2 broeders (de Vietnamees met vuurwerkspelletjes ideeën en een Boliviaan). Irene (vrijwilliger) was er ook bij. Na het avondeten (daarvoor was de grote voorbereiding) hebben we (vuurwerk)spelletjes gespeeld met de kinderen. Eerst een spel met allemaal opgeblazen ballonnen. De ene ballon had een lekker snoepje en de ander had water. De kinderen moesten geblinddoekt met een stok een ballon proberen stuk te krijgen. En de inhoud was vervolgens voor dat kind. Het tweede spel was een wedstrijd wie als eerste het vuurwerk aankreeg met een aansteker. Het kind met het nummer dat genoemd werd, mocht het proberen (zo liepen er dus elke keer 2 kinderen). Bij het laatste spel was het een estafette (met één team, race tegen de tijd) waarbij de kinderen met een sterretje een rotje aan konden steken. Je moet alleen binnen de tijd van het sterretje weer terug zijn om het volgende sterretje (van het volgende kind in de rij) aan te steken. Dit was een geweldig knallend spel =) (zie foto hierboven).

Zelf vuurwerk aansteken

Zelf vuurwerk aansteken

Voor het vuurwerkmoment hebben alle kinderen een plastic tas met vuurwerk gekregen. Wat mij betreft was een beetje minder, meer geweest. Het lukte bijna niet om het allemaal af te steken. Ik vond het ook best griezelig dat de kleineren (6,7,8 jaar oud) ook al het vuurwerk hadden om zelf af te steken. Het werkt hier namelijk zo: eerst het vuurwerk aansteken en daarna de rest (omgeving) waarschuwen. Ik ben heel blij dat er niets gebeurd is. Daarna hebben we alle kinderen in bed gestopt en had ik het gevoel niks meer te vertellen. Irene regelde het allemaal. Dat was niet haar ‘fout’, want dat werd haar gevraagd door een andere opvoedster die ook graag coördinator speelt. Vervolgens bleef Irene ook slapen. Ik lag in bed en vroeg me af waarom ik hier eigenlijk sliep, omdat ik toch niet nodig was. Tsja, ik heb het vertrouwen en de verantwoordelijkheid gekregen en ben daarom gebleven.

Vooruit, ik doe ook ééntje mee

Vooruit, ik doe ook ééntje mee

Met nieuwjaarsdag hadden we hetzelfde feestprogramma als met eerste kerstdag.

Bezoek botanische tuin – Voor een aantal groepen van verschillende Don Bosco tehuizen werd een dag in de Botanische tuin in Santa Cruz georganiseerd. We zijn met een vrachtwagen er naartoe gereden. Daar hebben we gegeten en vooral veel rondgelopen. Verder was er ‘s middags nog een spel georganiseerd. Alleen vond ik het erg jammer dat het spel alleen leuk is voor een paar fanatieke kinderen. Ik heb me vandaag dan ook verschillende keren gestoord aan organisatieve dingen en mijn opvoeders zonder verantwoordelijkheidsgevoel. Wel was het heel mooi daar. Ook de kinderen hebben mij geholpen om naar het positieve te kijken. Er waren in de verschillende delen van de tuin verschillende dieren te zien (alligators, schildpadden en meer), heel veel mooie planten en bloemen met verschillende kleuren. Het is een stukje natuur om zeker nog een keer heen te gaan om te ontspannen.

Jan - Botanische tuin2

 

Juf Eva: kunstmuseum – De vraag van de opvoedster van ‘s morgens was: Hebben jullie (vrijwilligers) nog ideeën om met de kinderen te doen? Nou ja ik heb wel een idee. Met in mijn achterhoofd het idee dat ik de groep kinderen een keer wat rust wil geven. Dus ik stelde voor om mandala’s te gaan kleuren. Zo gezegd, zo gedaan. Ik voelde me echt een beetje een juf met 60 kinderen (want ik was de enige opvoeder bij de kinderen, lekker makkelijk voor haar), maar in een gestructureerde setting. Heel fijn. En ook de kinderen hadden het erg naar hun zin. “Mag ik er nog één kleuren?”, was regelmatig de vraag. Ook kon ik de kinderen heel veel complimenten geven, wat hen natuurlijk heel goed deed. De mandala’s zijn echt heel erg mooi geworden. Ik vond het zonde om er daarna niets mee te doen. En wat doe ik als ik met de kinderen in mijn klas iets maak, dan stel ik het daarna ook meestal ten toon. Dus kwam ik op het idee om het in museumvorm op te hangen. Samen met een aantal kinderen hebben we de mandala’s uitgeknipt. Met het sponsorgeld heb ik gekleurd papier gekocht en hebben we de tekeningen opgeplakt. Vervolgens heb ik de namen, datum en locatie onder de tekeningen geschreven. Tot slot heb ik samen met een aantal kinderen de tekeningen opgehangen. Het resultaat vind ik erg mooi geworden. Zo was het kunstmuseum geboren uit een idee om mandala’s in te kleuren.

Resultaat na het ophangen.

Resultaat na het ophangen.

Afscheid nemen – Begin januari was het de bedoeling dat bijna alle kinderen naar een ander tehuis zouden gaan of terug naar hun familie. Dat is zo omdat er dan weer plaats is voor nieuwe kinderen. In principe kunnen de kinderen hier maximaal één jaar blijven (met een enkele uitzondering van twee jaar). De eerste kinderen zijn al naar verschillende nieuwe tehuizen verplaatst, maar een grote groep jongens is nog bij ons. Zij gaan naar Hogar Don Bosco (een project dat bij onze grote groep hoort). Daar moest alleen nog hard gewerkt worden om de slaapzalen op te knappen/in orde te maken voordat de jongens konden komen. En vanwege verkeerde leveringen (verkeerde maten bouwmateriaal), duurde het uiteindelijk zo’n 2 weken voordat de jongens daar hun nieuwe plek konden opbouwen. De laatste kinderen zijn uiteindelijk eind januari vertrokken. Je kunt je dan voorstellen dat er dan geen kinderen meer over zijn in Mano Amiga, maar zo is het niet. Heel veel grote meiden zijn gebleven en er zijn ondertussen ook al weer veel nieuwe kinderen binnen gestroomd. Zo is de groep eigenlijk niet kleiner geweest van 25-30 kinderen.

Spontaan koken –
Ik: “Wie kookt er eigenlijk vanavond?” (dat vroeg ik om 4 uur nadat ik nog steeds geen kokkin gezien had).
De coördinatrice: “Degene die wil.”
Ik: “Nou ik.”
De coördinatrice: “Uhm, wat wil je koken?”
Ik: “Daar moet ik nog even over nadenken.”

Tsja, wat is er aan ingrediënten en wat wil ik koken? In 3 uur tijd heb ik boodschappen gedaan, gekookt en mijn 3 hulpjes (3 meiden) geleerd hoe je tomaten en uien (zonder tranen) moet snijden. We hebben pasta met rode tomatensaus gekookt. En heel belangrijk, ik heb er lekker veel groente in gedaan :) En natuurlijk den geraspte kaas niet vergeten.
Ik was precies op tijd klaar. Nadat veel hun bord leeg hadden, kwamen ze vragen naar meer. En ja dat had ik, totdat het op was. Het avondeten was een succes. :)
Ik ben benieuwd wanneer ik weer spontaan voor 45 personen mag koken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor meer FOTO’S kijk je hier.

Hier nog 2 collages van ons bezoek aan de Botanische tuin.

Dierenverzameling

Dierenverzameling

Bloemenverzameling

Bloemenverzameling

Met in het midden-onderaan de bloem van Bolivia/Santa Cruz. Een hele mooie bloem!

 

Mijn locatie Santa Cruz de la Sierra, Santa Cruz Department, Bolivia.

1 reactie op “Oud en nieuw in de zomer en meer …

  1. Jeetje Eva, wat een verhalen weer! Ondanks de frustraties zo nu en dan hoop ik toch dat je het positieve kunt blijven zien, maar jou kennende zal dat wel lukken. Nog een paar weken en dan samen met je moeder op reis, een beetje jaloers ben ik wel!! En dan weer terug naar dat koude kikkerlandje… Ik hoop je dan snel weer te zien, mr een paar dagen na jouw terugkeer gaan Bob en ik eilandhoppen in Griekenland…. Ongetwijfeld sprrek ik je daarna want we hebben dan een leuk feest!!!

Reacties zijn gesloten.