16 dagen kamp in de bergen

Tijd voor een nieuwe update. Ik ben 16 dagen op kamp geweest op een plek zonder computer, internet en dergelijk. Nu heb ik iets in te halen hier.

30 novNa een drukke en intensieve week nog een activiteit, namelijk een bijeenkomst met alle vrijwilligers van de Don Bosco-projecten in Bolivia. Naast het presenteren van de projecten aan elkaar, hebben we ook veel geëvalueerd. Vandaag weten we dan gelukkig ook eindelijk dat we morgen vroeg vertrekken. Je kunt het je niet voorstellen, maar tot vandaag wisten we nog niet wanneer we vertrokken naar de kamplocatie. Dit had te maken met het geval dat we nog geen vervoer hadden.

Groepsfoto met alle vrijwilligers.

Groepsfoto met alle vrijwilligers.

1 t/m 16 december – Vroeg opstaan, want het is tijd om op kamp te gaan. Ik ga zien hoe lang ik blijf. Heb ik na een eerste week nog energie, dan blijf ik nog een week. We zijn met een grote vrachtwagen naar Postrervalle gereden. Zeven uur rijden met alleen een stop om even snel te plassen. Nadat ik zelf het laatste uur geslapen had, zat ik helemaal onder het stof. Alles was vies. Je kon bijvoorbeeld tekenen op mijn gezicht haha. Na vele uren kwamen we aan op locatie. (2 weken zonder werkende telefoon, heerlijk)

Ons vervoer

Ons vervoer

Een Don Bosco internaat waar jongens kunnen slapen, studeren en het vak van meubelmaker aanleren. Het was een aardige locatie, maar er ontbraken wel een paar onderdelen voor ons, zoals een ruimte waar je goed naar toe kunt als het de hele dag regent. Nu was de slaapzaal dan de ruimte waar we alleen verbleven. Je kunt je bedenken hoe dat aan het einde van de dag is met het gedrag en de stemming van de kinderen. In de eerste week hebben we eigenlijk weinig tot geen regen gehad en was het ‘s nachts heel koud en overdag heel erg warm (grote temperatuurverschillen). In de tweede week hebben we overdag ook veel regen gehad en was het daardoor dan ook vaak iets kouder.

Twee ruimtes als slaapzalen en de toiletten.

Twee ruimtes als slaapzalen en de toiletten.

Wat hebben we zoal gedaan op kamp? We hebben heel veel gelopen. Eén dag heeft het de hele dag geregend en hebben we niet gelopen, de overige dagen was er altijd een wandeling. We zijn verschillende keren naar het dorp gelopen (20-30 minuten lopen) om daar op het plein te spelen, kleren te wassen, spullen op te halen (eten), film te kijken, deel te nemen aan een feest, een rozenkrans te bidden of een spel te spelen. Of we liepen naar het dorp om van daaruit naar een bergtop te lopen. Eén van de eerste dagen hebben we een wandeling naar een bergtop gemaakt waar we een heel mooi uitzicht hadden. Op de terugweg naar beneden zijn we veel rivieren tegen gekomen en moesten we soms zelf iets bedenken om deze over te steken.

Uitzicht op het dorp vanaf de berg. Links achter het dorp is onze logeerlocatie.

Uitzicht op het dorp vanaf de berg. Links achter het dorp is onze logeerlocatie.

Wat ik niet gewend ben is dat de kinderen niet gewoon rustig over een pad omhoog lopen (die is er ook nauwelijks), maar gewoon met hun teenslippers recht zo die gaat naar boven. Hoe ben ik het snelste boven is de vraag. Ik vond het dan soms ook best wel spannend als ze met hun teenslippers daar boven hun weg proberen te zoeken en daarbij nog het gegeven dat er geen andere opvoeders in de buurt zijn. Het frustreerde me dan ook nogal eens op kamp dat ik het idee had dat de andere vrijwilligers en de opvoeders veel samen waren en minder met de kinderen. Als ik niet achteraan liep en de kinderen motiveerde om verder te lopen (wat me heel veel energie kost, omdat ik nog niet genoeg woorden in het Spaans beheers), dan vraag ik me af hoe dat op een gegeven moment verder gaat met de gevoelens van de kinderen. Ze zullen op een gegeven moment vast op bestemming aankomen, maar er ontbreekt de aanwezigheid met de liefde voor de kinderen. Liefde is wat de kinderen hier nodig hebben (wat ze niet van ouders krijgen waardoor ze hier in het project zijn en wat ze in mijn ogen ook te weinig van de opvoeders ontvangen).

Recht zo die gaat naar boven.

Recht zo die gaat naar boven.

We zijn in de eerste week twee keer naar een plek gelopen met een mooie waterval. Een geweldige plek om een hele dag te spelen (met wel in het achterhoofd dat het ook een gevaarlijke plek is met stromend water. Vorig jaar is er iemand om het leven gekomen tijdens een bezoek van een school op deze plek.)

Daar gaan we heen. De waterval.

Daar gaan we heen. De waterval.

Ik mis dan mijn team van Deebeetje-kamp om de verantwoordelijkheid samen te delen door onze aanwezigheid te verdelen over de kinderen. Wat ik zie is dat de opvoeders en de vrijwilligers ook hier weer samen gezellig plezier maken met een paar kinderen (en de andere kinderen dan???). Ook gaan de 3 vrijwilligers en een opvoeder voor zo’n 2,5 uur naar boven om de waterval van

boven te bekijken. Het maakt me op dat moment verdrietig dat ze niets meedelen en zomaar vertrekken. Ik stel me dan zelf weer de vraag: Waarom ben ik hier in Bolivia met deze kinderen? Om liefde en mijn aanwezigheid te delen (het reizen en dit soort dingen bekijken, daar heb ik straks nog tijd voor).

Doe al het goede dat je kunt
met de middelen die je hebt
op de manier die je gewoon bent
op de plaats waar je staat
in de tijd die je gegeven is
voor mensen die je zijn toevertrouwd
zolang als het nodig is

‘woorden van Don Bosco’

En met deze gedachten heb ik weer energie om dat te geven waarvoor ik gekomen ben. Ik ben blij dat ik deze gave heb en ik hoop dat de anderen dat ook nog mogen leren. Dit soort moment zetten me weer met beiden benen op de grond. Het wordt me dan weer duidelijk dat ik hier met een andere instelling ben dan veel andere vrijwilligers en of ik heb al veel meer ervaring op het gebied van werken met het preventief systeem van Don Bosco.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens verschillende situaties op kamp was het toch wel erg handig als je wat kleine spelletjes in je achterhoofd hebt zitten. Zo heb ik ninja, doolhoftikkertje, knakworst-tikkertje en nog veel meer tevoorschijn getoverd. Het voetenspel van kamp heb ik verschillende keren al geprobeerd, maar dat is geen succes. Ook heb ik voor kamp het pizzaspel geprint en geknipt om te spelen, maar helaas hebben we dit niet gespeeld. Ik bewaar het gewoon voor een ander moment. Het spel dat eigenlijk elke dag wel meer dan 5 keer gespeeld werd, is trefbal. Dit is het spel dat ze allemaal leuk vinden. De grote jongens spelen daarbij dan ook al goed samen. Nu de kleineren er nog meer in betrekken. Helaas heb ik met dit spel op dag 3 mijn pink weer gekneusd. Avond nummer 3 was een beetje mijn pechavond met nog wat andere dingen. Eén voordeel, het kan daarna alleen maar weer beter worden :-)

Gedurende het kamp hebben we ook bezoek gehad. Pater Henk (week 1) en pater Octavio (week 2) zijn beiden op bezoek geweest. Ik vind het heel goed dat de salesianen hun gezicht laten zien en aanwezig zijn.

Kleding wassen met de hand in een rivier heb ik ook geleerd in de twee weken kamp. We hebben verschillende rivieren gezien. Er was niet genoeg water voor elke dag een douch voor iedereen en dus ook niet om onze kleding te wassen. Dat is dan ook een reden waarom we veel moesten wandelen.

Kleding wassen bij de waterval.

Kleding wassen bij de waterval.

Wat me ook opviel (ik heb veel kampervaring) is dat we heel veel uren geslapen hebben. Als ik denk aan kamp, dan denk ik aan veel activiteiten en weinig slapen. Hier is dat het tegenovergestelde. En nadat de kinderen lang geslapen hebben, hebben ze nog geen energie en zeggen ze dat ze moe zijn. Rare wereld hier.

Op kamp hebben we nog meer gedaan, maar dat kunnen jullie rustig allemaal met de foto’s bekijken. Ik ga jullie alleen nog twee kleine dingen vertellen. Zo heb ik voor een speciaal ontbijtje ingrediënten gekocht (van het sponsorgeld) om American Pancakes te bakken. Samen met Klara en Irene zijn we vroeg opgestaan om één keer het ontbijt te verzorgen. De kinderen vonden het heel erg lekker. Er was nog over voor nog een ochtend, dus de ochtend daarna was het weer feest. Ook hebben wij vrijwilligers met de grote meiden één keer pizza gebakken. En uiteraard was dat ook een succes. Dit zijn kleine dingen die ik op kamp gedaan heb met het geld dat ik uit Nederland heb meegekregen. Nadat ik weer bij ben met mijn verhalen voor op mijn blog, wil ik een pagina maken waarbij ik jullie op de hoogte breng van alle activiteiten die ik doe (en heb gedaan) met het sponsorgeld.

Gezichtjes gemaakt van jam.

Gezichtjes gemaakt van jam.

16 December ben ik naar huis gegaan, omdat ik de dag daarna jarig ben. Dit was een dag eerder dan de groep naar huis ging, maar dat was gelukkig geen probleem. Ik reisde samen terug met een andere opvoedster met haar familie. Zij waren op bezoek in Postrervalle.

In dit fotoalbum zijn veel foto’s (een gecomprimeerde versie van 2000 foto’s ;-) ) te zien van de twee weken kamp (locatie, activiteiten, mooie foto’s en nog veel meer). Ik heb er ook bijschriften bij geschreven, zodat het nog meer een toevoeging is op dit blogverhaal. Deze foto’s vertellen nog meer dan ik hier in mijn blog kan schrijven. De foto’s zijn niet alleen door mij gemaakt, maar ook door de twee andere vrijwilligers van mijn project (Klara en Irene).

Hier ook nog een paar foto’s:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA vlinder

Mijn locatie Santa Cruz Department, Bolivia.

3 reacties op “16 dagen kamp in de bergen

  1. Wauw Eef, kippenvel…jij bent goed bezig. Super om te lezen hoe je bewust bezig bent met wat je daar aan het doen bent!! Denk dat dát ook is hoe het zou moeten zijn…
    En is die spin echt?? Brrrr…

  2. Hoi Eva,
    leuk weer om te lezen. Heb gisteren alle foto’s bekeken en krijg er natuurlijk steeds meer zin in om ook zelf het een en ander in het echt te zien. Verder is je steeds groter wordende “fanclub” erg blij met weer verhalen op papier. Ze hebben er al naar uitgekeken. Liefs mama

Reacties zijn gesloten.