Oud en nieuw in de zomer en meer …

Oud en nieuw – Eigenlijk was dit precies hetzelfde programma als met kerst. Het enige verschil was dat er geen personeel was om te werken tot aan het einde van het programma. De 2 opvoeders van de middag wilden om 9 uur naar huis. Er was dus ook niemand die bij de kinderen sliep. Daarom heeft de coördinator mij voor een uitzondering gevraagd om de situatie voor een keer uit de brand te helpen. Ik heb uitleg en sleutels gekregen. De grote meiden hadden ook instructies gekregen om mij te helpen. En ik zou alleen verantwoordelijk zijn voor de meiden. Bij de jongens werd één van de broeders gevraagd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Spelelement: het vuur via sterretjes doorgeven

‘s Avonds was het heel gezellig. Er waren 2 broeders (de Vietnamees met vuurwerkspelletjes ideeën en een Boliviaan). Irene (vrijwilliger) was er ook bij. Na het avondeten (daarvoor was de grote voorbereiding) hebben we (vuurwerk)spelletjes gespeeld met de kinderen. Eerst een spel met allemaal opgeblazen ballonnen. De ene ballon had een lekker snoepje en de ander had water. De kinderen moesten geblinddoekt met een stok een ballon proberen stuk te krijgen. En de inhoud was vervolgens voor dat kind. Het tweede spel was een wedstrijd wie als eerste het vuurwerk aankreeg met een aansteker. Het kind met het nummer dat genoemd werd, mocht het proberen (zo liepen er dus elke keer 2 kinderen). Bij het laatste spel was het een estafette (met één team, race tegen de tijd) waarbij de kinderen met een sterretje een rotje aan konden steken. Je moet alleen binnen de tijd van het sterretje weer terug zijn om het volgende sterretje (van het volgende kind in de rij) aan te steken. Dit was een geweldig knallend spel =) (zie foto hierboven).

Zelf vuurwerk aansteken

Zelf vuurwerk aansteken

Voor het vuurwerkmoment hebben alle kinderen een plastic tas met vuurwerk gekregen. Wat mij betreft was een beetje minder, meer geweest. Het lukte bijna niet om het allemaal af te steken. Ik vond het ook best griezelig dat de kleineren (6,7,8 jaar oud) ook al het vuurwerk hadden om zelf af te steken. Het werkt hier namelijk zo: eerst het vuurwerk aansteken en daarna de rest (omgeving) waarschuwen. Ik ben heel blij dat er niets gebeurd is. Daarna hebben we alle kinderen in bed gestopt en had ik het gevoel niks meer te vertellen. Irene regelde het allemaal. Dat was niet haar ‘fout’, want dat werd haar gevraagd door een andere opvoedster die ook graag coördinator speelt. Vervolgens bleef Irene ook slapen. Ik lag in bed en vroeg me af waarom ik hier eigenlijk sliep, omdat ik toch niet nodig was. Tsja, ik heb het vertrouwen en de verantwoordelijkheid gekregen en ben daarom gebleven.

Vooruit, ik doe ook ééntje mee

Vooruit, ik doe ook ééntje mee

Met nieuwjaarsdag hadden we hetzelfde feestprogramma als met eerste kerstdag.

Bezoek botanische tuin – Voor een aantal groepen van verschillende Don Bosco tehuizen werd een dag in de Botanische tuin in Santa Cruz georganiseerd. We zijn met een vrachtwagen er naartoe gereden. Daar hebben we gegeten en vooral veel rondgelopen. Verder was er ‘s middags nog een spel georganiseerd. Alleen vond ik het erg jammer dat het spel alleen leuk is voor een paar fanatieke kinderen. Ik heb me vandaag dan ook verschillende keren gestoord aan organisatieve dingen en mijn opvoeders zonder verantwoordelijkheidsgevoel. Wel was het heel mooi daar. Ook de kinderen hebben mij geholpen om naar het positieve te kijken. Er waren in de verschillende delen van de tuin verschillende dieren te zien (alligators, schildpadden en meer), heel veel mooie planten en bloemen met verschillende kleuren. Het is een stukje natuur om zeker nog een keer heen te gaan om te ontspannen.

Jan - Botanische tuin2

 

Juf Eva: kunstmuseum – De vraag van de opvoedster van ‘s morgens was: Hebben jullie (vrijwilligers) nog ideeën om met de kinderen te doen? Nou ja ik heb wel een idee. Met in mijn achterhoofd het idee dat ik de groep kinderen een keer wat rust wil geven. Dus ik stelde voor om mandala’s te gaan kleuren. Zo gezegd, zo gedaan. Ik voelde me echt een beetje een juf met 60 kinderen (want ik was de enige opvoeder bij de kinderen, lekker makkelijk voor haar), maar in een gestructureerde setting. Heel fijn. En ook de kinderen hadden het erg naar hun zin. “Mag ik er nog één kleuren?”, was regelmatig de vraag. Ook kon ik de kinderen heel veel complimenten geven, wat hen natuurlijk heel goed deed. De mandala’s zijn echt heel erg mooi geworden. Ik vond het zonde om er daarna niets mee te doen. En wat doe ik als ik met de kinderen in mijn klas iets maak, dan stel ik het daarna ook meestal ten toon. Dus kwam ik op het idee om het in museumvorm op te hangen. Samen met een aantal kinderen hebben we de mandala’s uitgeknipt. Met het sponsorgeld heb ik gekleurd papier gekocht en hebben we de tekeningen opgeplakt. Vervolgens heb ik de namen, datum en locatie onder de tekeningen geschreven. Tot slot heb ik samen met een aantal kinderen de tekeningen opgehangen. Het resultaat vind ik erg mooi geworden. Zo was het kunstmuseum geboren uit een idee om mandala’s in te kleuren.

Resultaat na het ophangen.

Resultaat na het ophangen.

Afscheid nemen – Begin januari was het de bedoeling dat bijna alle kinderen naar een ander tehuis zouden gaan of terug naar hun familie. Dat is zo omdat er dan weer plaats is voor nieuwe kinderen. In principe kunnen de kinderen hier maximaal één jaar blijven (met een enkele uitzondering van twee jaar). De eerste kinderen zijn al naar verschillende nieuwe tehuizen verplaatst, maar een grote groep jongens is nog bij ons. Zij gaan naar Hogar Don Bosco (een project dat bij onze grote groep hoort). Daar moest alleen nog hard gewerkt worden om de slaapzalen op te knappen/in orde te maken voordat de jongens konden komen. En vanwege verkeerde leveringen (verkeerde maten bouwmateriaal), duurde het uiteindelijk zo’n 2 weken voordat de jongens daar hun nieuwe plek konden opbouwen. De laatste kinderen zijn uiteindelijk eind januari vertrokken. Je kunt je dan voorstellen dat er dan geen kinderen meer over zijn in Mano Amiga, maar zo is het niet. Heel veel grote meiden zijn gebleven en er zijn ondertussen ook al weer veel nieuwe kinderen binnen gestroomd. Zo is de groep eigenlijk niet kleiner geweest van 25-30 kinderen.

Spontaan koken –
Ik: “Wie kookt er eigenlijk vanavond?” (dat vroeg ik om 4 uur nadat ik nog steeds geen kokkin gezien had).
De coördinatrice: “Degene die wil.”
Ik: “Nou ik.”
De coördinatrice: “Uhm, wat wil je koken?”
Ik: “Daar moet ik nog even over nadenken.”

Tsja, wat is er aan ingrediënten en wat wil ik koken? In 3 uur tijd heb ik boodschappen gedaan, gekookt en mijn 3 hulpjes (3 meiden) geleerd hoe je tomaten en uien (zonder tranen) moet snijden. We hebben pasta met rode tomatensaus gekookt. En heel belangrijk, ik heb er lekker veel groente in gedaan :) En natuurlijk den geraspte kaas niet vergeten.
Ik was precies op tijd klaar. Nadat veel hun bord leeg hadden, kwamen ze vragen naar meer. En ja dat had ik, totdat het op was. Het avondeten was een succes. :)
Ik ben benieuwd wanneer ik weer spontaan voor 45 personen mag koken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor meer FOTO’S kijk je hier.

Hier nog 2 collages van ons bezoek aan de Botanische tuin.

Dierenverzameling

Dierenverzameling

Bloemenverzameling

Bloemenverzameling

Met in het midden-onderaan de bloem van Bolivia/Santa Cruz. Een hele mooie bloem!

 

Mijn locatie Santa Cruz de la Sierra, Santa Cruz Department, Bolivia.

De week rond kerst

Fruitmarkt – Eerst kreeg ik alleen de verhalen te horen over de markt Abasto. Dit is een markt gespecialiseerd op groente en fruit. Nu ben ik daar ook geweest. Ik heb nog niet eerder zoveel bananen bij elkaar gezien. Lastig … koop ik nu de bananen bij de mevrouw links, de meneer rechts of toch één van de vele anderen. Met een grote tas vol lekker fruit ben ik teruggekeerd naar huis. Zie het resultaat van mijn fruitschaal op de foto. Veel vers fruit … daar wordt ik blij van :D

Mijn fruitschaal

Mijn fruitschaal

Er staat al enige tijd een kerstboom bij ons in het vrijwilligershuis. Verder zie je wat kerst betreft in de supermarkt de Amerikaanse producten, maar daar houdt het daarna ook mee op.

Kerststal in Mano Amiga

Kerststal in Mano Amiga

24 decemberIk zie ´s morgens veel mensen en auto´s bij de markt naast ons huis. Kerst is hier een feest waarbij de kinderen cadeaus krijgen (zoals bij ons met Sinterklaas). Veel mensen doen dan ook vandaag nog hun laatste inkopen voor het kerstfeest. Ook zie ik verschillende mensen die vuurwerk verkopen. ‘s Avonds om 12 uur weet ik waarom dat is, omdat ze hier met kerstavond dus ook vuurwerk afsteken.
In Mano Amiga, mijn project, is het ‘s avonds ook feest. Om 8 uur was er eerst een kerkdienst. Een aantal van onze meiden mochten als misdienaar meehelpen in de dienst. Ik ben met hen dan ook iets eerder naar de kerk gelopen om de dingen met hen voor te bereiden. Na de kerkdienst was er een feestelijk eten. Verder was er een broeder bij ons op bezoek die met ons mee at en daarna kerstliedjes met ons heeft gezongen. Hij begeleide het zingen met zijn gitaar. Tot slot was er nog een lekkere slagroomtaart. Deze is gemaakt door een medewerker van ons project.

Misdienaars tijdens de kerstnachtdienst

Misdienaars tijdens de kerstnachtdienst

Tijdens de kerkdienst zijn er zo’n 3 kerstliederen gezongen. Deze liederen zijn een beetje anders dan ik gewend ben. Stille nacht bijvoorbeeld is gezongen, maar had niet de lading zoals ik dat gewend ben. Ik vond het dan ook bijzonder dat Laura en of mijn koor (Erile) aan me gedacht hebben. Ze hebben de kerstnachtdienst opgenomen en opgestuurd.

25 decemberEn omdat het eerste kerstdag is, mogen we eerst uitslapen en hebben we daarna om 10 uur een kerkdienst. Na de dienst was er weer feestprogramma zoals alle feesten zijn, namelijk zwembad, optredens (dit keer liederen zingen), eten en spelen. Dat was ongeveer kerst in Santa Cruz.
Vandaag heb ik ook mijn peetkind een cadeau gegeven, omdat anderen dat ook kregen. Ik heb hem een klein zakje knikkers gegeven (was zijn grote wens) en een knuffel die mijn tante gemaakt heeft. Hij was er heel erg blij mee.

Kerstcadeautje voor mijn peetkind

Kerstcadeautje voor mijn peetkind

Met Kerst zijn er heel veel mensen het huis binnen gelopen om cadeaus voor de kinderen af te geven. Het zijn zoveel cadeaus dat het niet goed is om dit allemaal te geven (en daarnaast is de kwaliteit van het speelgoed erg slecht). De cadeautjes die binnen kwamen, werden dan ook allemaal verzameld en apart gelegd. Eén of twee dagen later hebben we alle cadeaus uitgezocht en een mooie plaats gegeven in een ruimte. Daar is het nu opgeslagen en kunnen we er samen mee spelen. Al moet ik zeggen dat dat tot op heden nog niet gebeurd is.

Eén van de cadeaus die de kinderen met Kerst van een vrouw gekregen hebben, is een zakje snoep waar ook bellenblaas in verstopt zat. Dit was een succes. De kinderen hebben veel bellen geblazen en ik heb veel foto’s gemaakt. Het was één groot bellenblaas feest. Leuk om te zien dat de kinderen daar zo blij mee zijn.

 

Bellenblaasfeest

Bellenblaasfeest

Ontspanning – De laatste vrijdag van het jaar 2013 heb ik met een aantal vrijwilligers uit Duitsland een ontspanningsdag gehad. Lekker de hele dag in het zwembad, relaxen in de schaduw met een (puzzel)boek, kanovaren, ijs eten en dat soort dingen. Ik keek mijn ogen uit daar, want dit soort locaties heb ik alleen nog op plaatjes gezien. En dan te bedenken dat ik nog geen 5 minuten van de stad verwijderd ben. Het was heel gezellig en ontspannend samen. Het is niet een activiteit voor elke week, maar ik wil zeker nog een keer terug. Kijk maar naar de foto´s dan zie je dat ik heb genoten. Voor de heenreis hadden we een taxi, maar voor terug waren net alle taxi´s vertrokken. Daar hadden we wel een oplossing voor: voor de grap hadden we het idee om met een Boliviaanse familie mee te liften (in een soort auto met achteraan een open kofferbak). Dus wij hebben dat gevraagd en hij heeft ons toen meegenomen voor niets. Wat een behulpzaamheid!

Zwembadbezoek

Zwembadbezoek

Juf Eva: Sinds kamp is juf Eva veel aan het voorlezen. Ik heb een kinderboek in het Spaans over piraten en superhelden. Als ik begin voor te lezen, komen er altijd meer kinderen bij zitten om mee te luisteren. Nu heb ik ook van het sponsorgeld een nieuw boek gekocht. Ben benieuwd hoe de kinderen dat vinden, maar ik verwacht eigenlijk wel dat het aanslaat.

Kledingmarkt – Bezoek aan een markt voor 2e hands kleding. Deze markt is er maar één keer in de week. ‘s Middags vertel ik een opvoedster dat ik daar geweest ben en vertelt ze mij dat een markt is met de Amerikaanse kleding. De kleding ziet er eigenlijk nog heel goed uit en is heel goedkoop. Ik heb er zelfs een H&M broek gezien. Het is een lange, fijne, dunne broek, dus die heb ik maar meegenomen. Net als een ander leuke, vrolijke rok met bloemetjes.

MEER FOTO’S

Mijn locatie Santa Cruz de la Sierra, Santa Cruz Department, Bolivia.

Het leven gaat weer verder

Verjaardag – Ik heb een hele mooie, fijn verjaardag gehad. Deze zal ik nooit meer vergeten. Zoveel mensen die aan je denken (ook als ben je aan de andere kant van de wereld) dat is echt een heel bijzonder en fijn gevoel. En dan, wat is het fijn om jarig te zijn in de zomer. De dag was in z’n geheel relax, omdat ik niets moest alleen de dingen waar ik zelf zin in had. En dat was bijvoorbeeld taart bakken. Ik heb mijn beroemde juf Eva taart gebakken (mijn groep 5 van vorig jaar weet dat wel). Appeltaart en kersentaart. ‘s Avonds heb hebben we hier met de vrijwilligers van lekker van gegeten. Omdat de kinderen vandaag van kamp terug zouden komen, had ik ook voor hen taart gebakken. Ik wilde hen daarmee ontvangen. Het enige probleem was dat het duurde voordat ze kwamen. De taart hebben ze daarom later gekregen.

Samen jarig zijn. Ingrid (sociaal medewerker) is ook de 17e jarig.

Samen jarig zijn. Ingrid (sociaal medewerker) is ook de 17e jarig.

Ik werd vandaag ook verrast met bezoek en een heel bijzonder cadeau. ‘s Morgens kreeg ik een filmpje opgestuurd waarin mijn ouders en zusje voor me zongen. Dat was heel speciaal. En later op de dag nogmaals een filmpje, maar dan veel langer. Hierin waren heel veel felicitaties van jullie. Ik heb er geen woorden voor, maar het deed me heel erg goed. Ik zal dit niet meer vergeten. Iedereen bedankt die daar een bijdrage aan heeft geleverd! En vooral mijn lieve zusje die hier veel tijd en liefde in gestoken heeft.
Eigenlijk wilden we ‘s avonds nog naar het centrum om mijn verjaardag te vieren, maar velen waren erg moe. Daarom zijn we de dag daarna geweest. Een andere vrijwilligster had die dag ook haar verjaardag en dan kan je het best heel goed samen vieren.

Met een groep vrijwilligers stappen.

Met een groep vrijwilligers stappen.

Bijeenkomst vrijwilligers – Twee keer per maand hebben we met de vrijwilligers een bijeenkomst met een thema. Dit keer was het thema kerst. De vraag van tevoren was of iedereen een klein voorwerp/cadeautje mee wilde nemen. Van tevoren weet je niet voor wie het is en of we na wilden denken wat de boodschap van het cadeau is. Bijvoorbeeld je geeft iemand je huissleutels cadeau en geeft daarmee je vertrouwen aan de ander. Zo’n soort boodschap werd mij als voorbeeld meegegeven. Ik heb na veel nadenken een doosje gekocht en beschilderd. Een aantal leiding van Deebeetje-kamp weten wat ik bedoel. Het is een doosje waar je op briefjes mooie herinneringen kunt bewaren, maar ook kleine voorwerpen die betekenis voor je hebben. In de bijeenkomst was er één iemand die moest beginnen en bedenken aan wie hij zijn cadeau wilde geven. Bij het geven van het cadeau aan de ander moest je uitleggen waarom. Ik vond het uiteindelijk erg jammer dat niet iedereen iets had aan het einde, omdat sommigen hierdoor meerdere cadeaus kregen. Van tevoren werd mij gezegd dat je een cadeau geeft en daar een ander voor terug krijgt (sommigen hebben er veel energie ingestoken). Het positieve is wel dat ik het mooi vind dat je uitleg geeft en dat het cadeau op deze manier een betekenis voor de ander heeft.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Feest Techo Pinardi – Elk Don Boscohuis viert één keer in het jaar zijn verjaardag. Zo ook Techo Pinardi. Dit is een huis in het centrum die de jongeren van de straat opvangt. Overdag zijn ze op de straat en in de avond, nacht en een stukje van de ochtend zijn ze op het project. Ik vond het erg leuk om te zien dat ze voor dit feest wat meer energie gestoken hebben. Er waren spelletjes georganiseerd voor de jongere kinderen waarbij ze een soort munten konden verdienen (bij de allerkleinsten werd natuurlijk ook geholpen). Met een bepaald aantal munten konden ze dan vervolgens iets lekkers halen, bijvoorbeeld een spies met fruit en spekjes met chocola (fondu). Daarna was er een moment waarin er een gesprek was. Zo werd mij ook een vraag gesteld. Of ik een wandeling met Jezus zou willen maken of iets dergelijks. Na de optredens (zoals altijd met een feest) was er een diner voor iedereen. De afsluiting was lekker dansen op de muziek. Dat vinden heel veel kinderen hier leuk.

Praten voor de hele groep.

Praten voor de hele groep.

Tijd om te dansen.

Tijd om te dansen.

Wandelen naar Cotoca – Terwijl wij op kamp waren, was er een dag waarop heel veel mensen op bedevaart gaan naar Cotoca (een dorp in de buurt van Santa Cruz). Dit hebben wij dan ook gedaan op een andere dag. Alle huizen liepen mee. De kleineren werden met auto’s gebracht en de groten liepen het hele stuk. Uiteraard wilde ik ook meelopen. Dat betekende dat ik om 2 uur op moest staan, om vervolgens om 3 uur met alle grote jongens en meiden van mijn project te vertrekken. Zo hebben we 4 uur achter elkaar gelopen. Pauze doen ze niet aan, want dan zijn ze bang dat ze de kinderen niet meer vooruit krijgen. Terwijl wij rustig liepen, zagen we zo nu en dan kinderen van Hogar Don Bosco voorbij rennen. Zij wilden het stuk rennen. In Cotoca aangekomen, krijgen we iets te drinken en een cakje. Ik vind het erg jammer dat de kinderen al hun verpakkingen gewoon op de grond gooien. Gelukkig had ik een vuilniszak bij me (toevallig) en ben net als op kamp rond gaan lopen om afval te verzamelen. Dit werkte, want de kinderen wachten nu totdat ze het in de vuilniszak konden stoppen. Om 8 uur was het dan tijd voor een kerkdienst. Daarna was er een ontbijt voor iedereen. Voordat we met auto’s weer terug gebracht werden, kregen we van Lenny (onze coördinator van mijn project) nog een typische lekkernij van Cotoca. Het is stroop in een potje. Daar hebben we dan ook van genoten op de terugweg.

Zonsondergang.

Zonsondergang.

Concert met kerstmuziek – Diezelfde avond zijn we met de kinderen (groteren) nog naar een kerstconcert geweest. De kinderen hebben tussendoor niet geslapen, dus je kunt je voorstellen hoeveel zin ze hadden. En daarbij kwam nog dat wij er op tijd waren en het concert pas een uur later begon. Vervolgens was het erg warm binnen en wilden de kinderen dus constant water drinken. Toen werd er nog ééntje ziek. Na een uur luisteren zijn we ervandoor gegaan met toestemming van de pater. Ik was daar alleen als begeleider van mijn project en had 15 kinderen bij me. Op de terugweg moesten we met de bus terug. Joepie, hoe ga ik dat organiseren (inclusief de stemming van de kinderen)????? Help!!! Gelukkig hebben de vrijwilligers, die van Hogar Don Bosco mee waren, mij geholpen. Ik was wel helemaal op daarna.

Tuin op orde maken – Het gras en al het onkruid heeft veel tijd gehad in de laatste weken om lekker te groeien. Daarom was het dan ook nodig dat we wat in de tuin gingen werken. Vandaag was het zover. Met alle jongens (op dit moment 12) hebben we de heggen kort geknikt, het gras gemaaid en onkruid gewied. Als ik weer terug ben in Nederland geloof ik dat ik groene vingers heb van werken in de tuin hier.

Gras maaien, heg snoeien, onkruid wieden en meer.

Gras maaien, heg snoeien, onkruid wieden en meer.

Meer foto’s van deze belevenissen vind je hier.

Mijn locatie Santa Cruz de la Sierra, Santa Cruz Department, Bolivia.

16 dagen kamp in de bergen

Tijd voor een nieuwe update. Ik ben 16 dagen op kamp geweest op een plek zonder computer, internet en dergelijk. Nu heb ik iets in te halen hier.

30 novNa een drukke en intensieve week nog een activiteit, namelijk een bijeenkomst met alle vrijwilligers van de Don Bosco-projecten in Bolivia. Naast het presenteren van de projecten aan elkaar, hebben we ook veel geëvalueerd. Vandaag weten we dan gelukkig ook eindelijk dat we morgen vroeg vertrekken. Je kunt het je niet voorstellen, maar tot vandaag wisten we nog niet wanneer we vertrokken naar de kamplocatie. Dit had te maken met het geval dat we nog geen vervoer hadden.

Groepsfoto met alle vrijwilligers.

Groepsfoto met alle vrijwilligers.

1 t/m 16 december – Vroeg opstaan, want het is tijd om op kamp te gaan. Ik ga zien hoe lang ik blijf. Heb ik na een eerste week nog energie, dan blijf ik nog een week. We zijn met een grote vrachtwagen naar Postrervalle gereden. Zeven uur rijden met alleen een stop om even snel te plassen. Nadat ik zelf het laatste uur geslapen had, zat ik helemaal onder het stof. Alles was vies. Je kon bijvoorbeeld tekenen op mijn gezicht haha. Na vele uren kwamen we aan op locatie. (2 weken zonder werkende telefoon, heerlijk)

Ons vervoer

Ons vervoer

Een Don Bosco internaat waar jongens kunnen slapen, studeren en het vak van meubelmaker aanleren. Het was een aardige locatie, maar er ontbraken wel een paar onderdelen voor ons, zoals een ruimte waar je goed naar toe kunt als het de hele dag regent. Nu was de slaapzaal dan de ruimte waar we alleen verbleven. Je kunt je bedenken hoe dat aan het einde van de dag is met het gedrag en de stemming van de kinderen. In de eerste week hebben we eigenlijk weinig tot geen regen gehad en was het ‘s nachts heel koud en overdag heel erg warm (grote temperatuurverschillen). In de tweede week hebben we overdag ook veel regen gehad en was het daardoor dan ook vaak iets kouder.

Twee ruimtes als slaapzalen en de toiletten.

Twee ruimtes als slaapzalen en de toiletten.

Wat hebben we zoal gedaan op kamp? We hebben heel veel gelopen. Eén dag heeft het de hele dag geregend en hebben we niet gelopen, de overige dagen was er altijd een wandeling. We zijn verschillende keren naar het dorp gelopen (20-30 minuten lopen) om daar op het plein te spelen, kleren te wassen, spullen op te halen (eten), film te kijken, deel te nemen aan een feest, een rozenkrans te bidden of een spel te spelen. Of we liepen naar het dorp om van daaruit naar een bergtop te lopen. Eén van de eerste dagen hebben we een wandeling naar een bergtop gemaakt waar we een heel mooi uitzicht hadden. Op de terugweg naar beneden zijn we veel rivieren tegen gekomen en moesten we soms zelf iets bedenken om deze over te steken.

Uitzicht op het dorp vanaf de berg. Links achter het dorp is onze logeerlocatie.

Uitzicht op het dorp vanaf de berg. Links achter het dorp is onze logeerlocatie.

Wat ik niet gewend ben is dat de kinderen niet gewoon rustig over een pad omhoog lopen (die is er ook nauwelijks), maar gewoon met hun teenslippers recht zo die gaat naar boven. Hoe ben ik het snelste boven is de vraag. Ik vond het dan soms ook best wel spannend als ze met hun teenslippers daar boven hun weg proberen te zoeken en daarbij nog het gegeven dat er geen andere opvoeders in de buurt zijn. Het frustreerde me dan ook nogal eens op kamp dat ik het idee had dat de andere vrijwilligers en de opvoeders veel samen waren en minder met de kinderen. Als ik niet achteraan liep en de kinderen motiveerde om verder te lopen (wat me heel veel energie kost, omdat ik nog niet genoeg woorden in het Spaans beheers), dan vraag ik me af hoe dat op een gegeven moment verder gaat met de gevoelens van de kinderen. Ze zullen op een gegeven moment vast op bestemming aankomen, maar er ontbreekt de aanwezigheid met de liefde voor de kinderen. Liefde is wat de kinderen hier nodig hebben (wat ze niet van ouders krijgen waardoor ze hier in het project zijn en wat ze in mijn ogen ook te weinig van de opvoeders ontvangen).

Recht zo die gaat naar boven.

Recht zo die gaat naar boven.

We zijn in de eerste week twee keer naar een plek gelopen met een mooie waterval. Een geweldige plek om een hele dag te spelen (met wel in het achterhoofd dat het ook een gevaarlijke plek is met stromend water. Vorig jaar is er iemand om het leven gekomen tijdens een bezoek van een school op deze plek.)

Daar gaan we heen. De waterval.

Daar gaan we heen. De waterval.

Ik mis dan mijn team van Deebeetje-kamp om de verantwoordelijkheid samen te delen door onze aanwezigheid te verdelen over de kinderen. Wat ik zie is dat de opvoeders en de vrijwilligers ook hier weer samen gezellig plezier maken met een paar kinderen (en de andere kinderen dan???). Ook gaan de 3 vrijwilligers en een opvoeder voor zo’n 2,5 uur naar boven om de waterval van

boven te bekijken. Het maakt me op dat moment verdrietig dat ze niets meedelen en zomaar vertrekken. Ik stel me dan zelf weer de vraag: Waarom ben ik hier in Bolivia met deze kinderen? Om liefde en mijn aanwezigheid te delen (het reizen en dit soort dingen bekijken, daar heb ik straks nog tijd voor).

Doe al het goede dat je kunt
met de middelen die je hebt
op de manier die je gewoon bent
op de plaats waar je staat
in de tijd die je gegeven is
voor mensen die je zijn toevertrouwd
zolang als het nodig is

‘woorden van Don Bosco’

En met deze gedachten heb ik weer energie om dat te geven waarvoor ik gekomen ben. Ik ben blij dat ik deze gave heb en ik hoop dat de anderen dat ook nog mogen leren. Dit soort moment zetten me weer met beiden benen op de grond. Het wordt me dan weer duidelijk dat ik hier met een andere instelling ben dan veel andere vrijwilligers en of ik heb al veel meer ervaring op het gebied van werken met het preventief systeem van Don Bosco.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens verschillende situaties op kamp was het toch wel erg handig als je wat kleine spelletjes in je achterhoofd hebt zitten. Zo heb ik ninja, doolhoftikkertje, knakworst-tikkertje en nog veel meer tevoorschijn getoverd. Het voetenspel van kamp heb ik verschillende keren al geprobeerd, maar dat is geen succes. Ook heb ik voor kamp het pizzaspel geprint en geknipt om te spelen, maar helaas hebben we dit niet gespeeld. Ik bewaar het gewoon voor een ander moment. Het spel dat eigenlijk elke dag wel meer dan 5 keer gespeeld werd, is trefbal. Dit is het spel dat ze allemaal leuk vinden. De grote jongens spelen daarbij dan ook al goed samen. Nu de kleineren er nog meer in betrekken. Helaas heb ik met dit spel op dag 3 mijn pink weer gekneusd. Avond nummer 3 was een beetje mijn pechavond met nog wat andere dingen. Eén voordeel, het kan daarna alleen maar weer beter worden :-)

Gedurende het kamp hebben we ook bezoek gehad. Pater Henk (week 1) en pater Octavio (week 2) zijn beiden op bezoek geweest. Ik vind het heel goed dat de salesianen hun gezicht laten zien en aanwezig zijn.

Kleding wassen met de hand in een rivier heb ik ook geleerd in de twee weken kamp. We hebben verschillende rivieren gezien. Er was niet genoeg water voor elke dag een douch voor iedereen en dus ook niet om onze kleding te wassen. Dat is dan ook een reden waarom we veel moesten wandelen.

Kleding wassen bij de waterval.

Kleding wassen bij de waterval.

Wat me ook opviel (ik heb veel kampervaring) is dat we heel veel uren geslapen hebben. Als ik denk aan kamp, dan denk ik aan veel activiteiten en weinig slapen. Hier is dat het tegenovergestelde. En nadat de kinderen lang geslapen hebben, hebben ze nog geen energie en zeggen ze dat ze moe zijn. Rare wereld hier.

Op kamp hebben we nog meer gedaan, maar dat kunnen jullie rustig allemaal met de foto’s bekijken. Ik ga jullie alleen nog twee kleine dingen vertellen. Zo heb ik voor een speciaal ontbijtje ingrediënten gekocht (van het sponsorgeld) om American Pancakes te bakken. Samen met Klara en Irene zijn we vroeg opgestaan om één keer het ontbijt te verzorgen. De kinderen vonden het heel erg lekker. Er was nog over voor nog een ochtend, dus de ochtend daarna was het weer feest. Ook hebben wij vrijwilligers met de grote meiden één keer pizza gebakken. En uiteraard was dat ook een succes. Dit zijn kleine dingen die ik op kamp gedaan heb met het geld dat ik uit Nederland heb meegekregen. Nadat ik weer bij ben met mijn verhalen voor op mijn blog, wil ik een pagina maken waarbij ik jullie op de hoogte breng van alle activiteiten die ik doe (en heb gedaan) met het sponsorgeld.

Gezichtjes gemaakt van jam.

Gezichtjes gemaakt van jam.

16 December ben ik naar huis gegaan, omdat ik de dag daarna jarig ben. Dit was een dag eerder dan de groep naar huis ging, maar dat was gelukkig geen probleem. Ik reisde samen terug met een andere opvoedster met haar familie. Zij waren op bezoek in Postrervalle.

In dit fotoalbum zijn veel foto’s (een gecomprimeerde versie van 2000 foto’s ;-) ) te zien van de twee weken kamp (locatie, activiteiten, mooie foto’s en nog veel meer). Ik heb er ook bijschriften bij geschreven, zodat het nog meer een toevoeging is op dit blogverhaal. Deze foto’s vertellen nog meer dan ik hier in mijn blog kan schrijven. De foto’s zijn niet alleen door mij gemaakt, maar ook door de twee andere vrijwilligers van mijn project (Klara en Irene).

Hier ook nog een paar foto’s:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA vlinder

Mijn locatie Santa Cruz Department, Bolivia.